Een keer trek je de conclusie....

Echte vriendschap, bestaat het? Of is het een sprookje waar we allemaal heilig in willen geloven.

 

In 1 jaar tijd zijn er een aantal mensen uit mijn leven verdwenen.  Als je me vorig jaar had gevraagd of ik deze mensen als echt vrienden beschouwde had ik volmondig ja gezegd. Ik zou geen seconde hebben getwijfeld aan deze mensen.  Weinig dingen zijn zeker in het leven maar deze vriendschappen zou ik tot een jaar geleden met mijn eigen leven hebben verdedigd.

 

Helaas blijkt het anders. Je wordt door mensen waarvoor je door het vuur zou gaan zo maar aan de kant gezet. Zonder pardon, zonder een fatsoenlijke uitleg en zelfs zonder persoonlijk contact ( ja mensen ik ben tot 3 keer toe gewoon via de whats-app gedumpt lekker respectloos)

 

Onze jarenlange vriendschap variërend van 5 tot 25 jaar was het schijnbaar niet waard om in een 1 op 1 gesprek te vertellen waarom het voor hen niet meer werkt. Nee we sturen een appje en hop we blokkeren alle social media en de whats app zodat we ook zeker niet om een uitleg kunnen komen vragen.

 

Mensen om mij heen maken me duidelijk dat het beter is zo. Dat de vriendschap die ik dacht die er was is er waarschijnlijk nooit is geweest.  En ja tuurlijk wil ik zelf ook geen energie stoppen in mensen die het niet terug willen geven. Altijd ben ik er voor ze geweest, het maakte mij niet uit op welke manier of welke tijd, als ik kon was ik er. Ik heb mijn huis gedeeld, uren naar tranen zitten luisteren en mensen niet alleen gelaten als ik dacht dat dat gewoonweg geen goed plan was.

 

En dan krijg je dus keer op keer de deksel op je neus en ga je aan alles twijfelen. Aan jezelf en aan je andere vriendschappen. Net of de lieve vrienden die ik nog wel heb ( en gelukkig zijn er dat nog een hele hoop) er iets aan kunnen doen. Maar toch gaat die muur omhoog, alsof je je voor moet bereiden op de volgende klap uit een onverwachte hoek.

 

Het verdriet druk ik zoveel mogelijk naar de acchtergrond, maar er is ook ongeloof en vooral boosheid. De manier waarop en hoe respectloos er met je om gegaan kan worden slaat een gat in je zelfvertrouwen en het vertrouwen in anderen. De kilheid waarmee het is gegaan zonder enkel gevoel. Alsof ze weer iets van de to do lijst hebben kunnen schrappen.

 

Maar ik kijk niet meer achterom, ik heb teveel om gelukkig van te worden.  De allerliefste vriend die bijna mijn man is, een geweldige familie die er altijd voor mij zijn en altijd achter me staan en om niet te vergeten nog heel veel lieve vriendschappen die me wel liefhebben en er ook voor mij willen zijn.

 

https://www.youtube.com/watch?v=alFtBQMIs-I

Rouwverlof?

Ongeveer 10 maanden geleden verloor ik mijn vader. Hij is 59 jaar geworden.

Op woensdag overleed hij, de maandag erop was zijn uitvaart en op dinsdag was ik weer aan het werk. Wettelijk is vastgelegd dat je 4 dagen buitengewoon verlof krijgt bij overlijden van een partner of familie lid in de 1e graad. Ik hoef geen applaus of klopjes op mijn schouder maar 4 dagen is niks.

 

Eigenlijk is het als je er over na denkt heel krom.

Als je een kindje verwacht krijg je 16 weken verlof om bij te komen en tijd door te brengen met de nieuwe aanwinst. Wanneer je herstellende bent van een burn-out bijvoorbeeld, begin je weer te werken met enkele  uren per week. Dit wordt onder strikte begeleiding opgebouwd tot je weer terug bent op je oude niveau.

 

Hoe zit dat dan met rouw? Mogen we niet even bijkomen van de enorme klap die je krijgt? Het verlies van een dierbare  gaat je immers ook echt niet in de koude kleren zitten. Op het moment dat ik weer achter dat bureau zat ging het leven gewoon weer door alsof er niks gebeurd was. Met een 40-urige werkweek, reistijd en  al het andere wat moet in het leven is er geen tijd voor rouw en verdriet. Waarom bestaat er geen herstelperiode na een overlijden?

Het gemis en verdriet gaan niet weg met 2 weken verlof, sterker nog het gaat nooit weg. Maar na een intensieve  zorgperiode is een periode waarin je heel even helemaal niks moet wel heel fijn om even bij te komen.

 

Dat ik gewoon maar ben doorgegaan breekt me soms op. Het verdriet komt dan wanneer ik het niet wil,  of kan laten zien. Het is net als met water. Je kunt het heel lang tegen houden maar uiteindelijk krijg je ergens een lekkage.

 

En iedereen vind het ook maar normaal dat je meteen maar weer door gaat.

Wanneer je en kind krijgt blijven mensen informeren, waarschijnlijk omdat dit (normaal gesproken) een blijde gebeurtenis is. Na een burn-out is een werkgever heel voorzichtig met je, want als je een terugval krijgt kost het de werkgever veel geld. 

 

Bij een overlijden lijkt het alsof mensen het snel weer vergeten zijn. Kort na overlijden wordt er nog geïnformeerd maar na een paar maanden zijn mensen vergeten dat jij met een enorm verlies moet leren leven. Iets wat niet zomaar een plekje krijgt.

 

Helaas is het verlies van een vader niet iets waarvan je kunt herstellen, het is een lege  plek die nooit meer gevuld wordt en een verdriet wat nooit meer weg gaat.

 

Ik hoef geen medelijden en er hoeft echt niet elke dag gevraagd te worden hoe het gaat. Het enige wat ik zou willen is begrip voor het feit dat ik tijd nodig heb.

Lieve Jaidey

5 Januari 2013, werd jij geboren. Papa en mama hadden zo lang op jou gewacht en ik, jou tante, samen met hen. Het was zo geweldig om jou voor het eerst te mogen vasthouden. Mijn hart vulde zich met liefde en op dat moment wist ik dat ik mijn leven lang er alles aan zou doen om voor jou de beste tante te zijn die ik maar kan zijn. Met jou geboorte was er de geboorte van een berg onvoorwaardelijke liefde in mij.

Inmiddels ben je al weer ruim 1.5 jaar oud en wat ben je toch een heerlijk mooi meisje. Je bent zo slim en zo wijs. Ik ben elke keer weer vol verbazing over wat jij allemaal als mini mensje al kan. Je kletst al de oren van iedereen zijn hoofd. Het geluid van jou kletsen kan me intens gelukkig maken.

Zo klein en we zijn je allemaal al zo dankbaar voor wie je bent. Je hebt je papa en mama nog gelukkiger gemaakt als dat ze al waren, hele blije opa’s en oma’s en een hele trotse peetoom en peettante.

Ik ben zo dankbaar dat je er bent. Jou mama en ik zijn altijd al heel hecht geweest, maar sinds jou komst is de band nog sterker geworden. Enorm trots ben ik op haar. Ze was altijd al een geweldige zus en nu blijkt ze ook nog een geweldige moeder te zijn. Voor jou en mama ga ik door het vuur.

Hoe klein je ook nog bent en je  je nog helemaal niet bewust bent van wat ik hier schrijf, wil ik dat je weet dat ik als tante er altijd voor je zal zijn. Je bent mijn kleine zonnestraaltje en weet me altijd zo blij te maken. Een knuffel, een kus, samen een boekje lezen of lekker kleuren met jou maken van mij een gelukkig mens.

Wat ik je wil mee geven in jou nog zo prille leventje is dat je goed bent zoals je bent. Doe altijd wat je hart je ingeeft en volg je eigen pad. Je bent mooi, slim en je zult alles kunnen bereiken wat je maar wilt. Volg altijd je hart, en doe wat je gevoel je ingeeft. Ik als tante zal jou altijd steunen en sta onvoorwaardelijk achter jou.

Hou papa en mama in ere want er zijn geen betere ouders als die van jou. Wanneer je oud genoeg bent zal je weten wat ik bedoel.

Mijn kleine zonnestraal, tante houd zoveel van jou dat het eigenlijk niet eens in woorden is uit te drukken. Samen gaan we nog heel veel leuks doen en mooie avonturen beleven.  Ik kan niet wachten om je te zien opgroeien. 

Hele dikke kus van Tante (KEE)

Mama

Mama

 

Mijn lieve mama is vandaag jarig, ze wordt 59 (sorry mam) jaar.

 

Deze blog is voor haar, omdat ik iedereen en vooral mama zelf wil laten weten wat voor bijzondere vrouw ze is.

 

Om te beginnen is ze de meest zorgzame, liefdevolle moeder die er is. Sinds ze mij en mijn zus heeft leeft ze voor ons. Ze is een moeder puur sang. Alles maar dan ook alles heeft ze voor ons over. Mijn zus en ik staan altijd op  1 vanaf de dag dat wij geboren zijn.

Het concept denk ook eens aan jezelf, en je bent meer dan alleen moeder gaat dan ook aan mama voorbij. Bij haar is het echt zo dat als haar meiden gelukkig zijn zij het ook is.

 

Altijd zat ze na school klaar met het welbekende kopje thee. Altijd even kletsen over die dag. Ze wilde altijd van alles op de hoogte zijn. En nog steeds weet ze van alle dingen die gaande zijn in het leven van mij en Lesley.  Alles wordt besproken en desondanks dat ze twee volwassen kinderen heeft weet ze nog altijd waar wij uithangen. Dat ze de positie had om een moeder te zijn die altijd thuis was en dat ook wilde voor haar meiden heb ik altijd fijn gevonden en ik denk dat zowel lesley als ik daar heel veel baat bij hebben gehad. Ze heeft ons een hele gelukkige jeugd gegeven en daar ben ik heel erg dankbaar voor.

 

De laatste maanden heb ik heel vaak van mensen het compliment gekregen dat ik zo sterk ben. Dat is natuurlijk niet voor niks. Goed voorbeeld doet goed volgen. Mama is de meest sterke vrouw die ik ken. Met haar 1.50 meter klein van stuk maar laat je daardoor niet misleiden.

Na haar verdrietige scheiding is ze niet in een hoekje gaan zitten en daar gebleven. Nee ze is samen met ons doorgegaan als een hecht gezin. Mama, Lesley en ik zijn een drie eenheid. Niets of niemand komt daar tussen of komt maar in de buurt van wat wij hebben. Dat dat nog steeds zo is en ook het feit dat Lesley en ik zo hecht zijn is allemaal haar verdienste.

 

Ook is ze geweldig stoer, op haar vijftigste had ze het lef om gewoon nog voor haarzelf te beginnen.  Ze nam de zaak van haar  baas over, verbouwde de winkel en ging kei hard aan de slag. In de detailhandel is het niet altijd even makkelijk. Maar ze gaat altijd maar door. Gooit het stokje er niet bij neer en gaat er elke dag weer tegen aan. Haar doorzettingsvermogen is een groot voorbeeld voor mij.

 

De band die zowel Lesley als ik hebben met mama is eigenlijk niet te beschrijven. Als je ons kent en ons samen ziet dan denk ik dat je die band wel kunt voelen.

 

Lieve mama, wat zou ik toch zonder je moeten. Van harte gefeliciteerd.  En op nog heeeeel veel gezonde jaren waarin we nog veel dagjes gaan winkelen, weekendjes weg gaan, vaak lekker eten samen, vakanties en alles meer wat we zo graag samen doen.

 

Ik ben enorm trots op jou en trots dat je mijn mama bent.

 

Ik hou van je.

 

 

 

De ver van je bed show.

Het is donderdagavond en ik zit in de auto op weg naar huis. Of eigenlijk op weg naar mijn zus. Samen lekker eten en het nieuwe zwembad in elkaar zetten.

De radio staat hard, zoals altijd als ik in mijn auto zit. Lekker meezingen met de muziek, even het hoofd leeg maken na een drukke werk dag.

Het nieuwsbulletin komt langs.  Een vliegtuig van malasyia airlines is neergehaald door de russische seperatisten. Ik hoor mezelf hardop in het niets zeggen dat ze daar toch ook helemaal gek zijn geworden. Verder besteed ik er om eerlijk te zijn nog niet zo heel veel aandacht aan. Er is ook nog niet zo veel bekent. 

                                                                                                                 

Als ik bij mijn zus aan kom rijden staat ze al in de deuropening “heb je het al gehoord?”  Ja ik hoorde het op de radio, ze zijn helemaal mesjogge daar. Ik geef mijn zus een kus en loop naar binnen.  Altijd een gevoel van thuis komen. We hebben het nog even over het nieuws en gaan gezellig aan tafel.

 

“Ping” er komt een appje binnen.  Ik open het bericht en moet het twee keer lezen. Het beste maatje van vrienden zat op de vlucht met het horrornummer MH17. Opeens is de ver van je bed show niet zo ver van je bed meer en komt het ineens akelig dichtbij. 

 

Het duurt even voordat dit bizarre nieuws is gezonken.  Als ik  de volgende morgen weer in mijn auto zit en het verschrikkelijke nieuws bij elke nieuwsuitzending voorbij komt  krijg ik ineens kippenvel. Ik weet niet wat ik zou doen als ik het nieuws kreeg dat een van mijn beste vriendinnen zou zijn omgekomen. Bij deze gedachte alleen springen de tranen in mijn ogen.

 

Het doet me weer des te meer beseffen dat we snel dingen voor lief nemen.  Je vrienden, familie,  je gezondheid. Terwijl we ons juist moeten beseffen hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn. En dat we zelf niets te vertellen hebben over ons eigen noodlot.

 

Dus als ik iedereen een ding mee mag geven is het dit; Als je van iemand houd, laat het diegene weten.  Ben je dankbaar, uit dit. Kus je dierbaren altijd gedag en ga nooit kwaad weg.  Het zou zomaar kunnen dat je elkaar voor het laatst hebt gezien.

 

Mijn medeleven gaat uit naar alle nabestaanden van de slachtoffers van deze verschrikkelijke ramp.

 

En vooral naar jullie lieve Mira en Jordie, jullie zijn in mijn gedachten. Heel veel sterkte en weet dat jullie niet alleen staan.

De harde waarheid van gemis.

Wat doet het een pijn. Het moeten missen van mijn lieve papa.

Het is al weer bijna een maand geleden dat papa zijn ogen sloot.  En ondanks dat ik voor hem opgelucht ben en papa geen dag langer had willen zien lijden, doet mijn hart zo’n pijn.

 

Ik sta er elke ochtend mee op en elke avond vallen er tranen op mijn kussen omdat ik weer een dag geen berichtje of een telefoontje heb gehad.  Het gevoel dat die telefoon elk moment kan gaan laat me niet los. Mijn hoofd weet echt wel dat het niet gaat gebeuren maar ergens zit een blokkade en wil ik het gewoon niet weten.

 

Als mensen vragen hoe het gaat, roep ik al snel ja goed hoor. Het is een automatisme, een bandje wat automatisch afspeelt als die vraag gesteld wordt. En mensen vinden het ook fijn om te horen. Stel je voor dat ik zeg dat het helemaal niet goed gaat. Tsja wat moet je dan zeggen he? Ik zou het zelf ook niet weten om eerlijk te zijn.  De waarheid is eigenlijk gewoon dat het kut is met de hoofdletter K. Er zijn dagen bij dat ik zo boos ben dat ik mezelf in de weg zit en de mensen die me het meest dierbaar zijn want daar komt het tot uiting. Zij zitten namelijk met me opgescheept op ze nou willen of niet. Waarna ik me weer schuldig voel om dat ik weer niet te pruimen ben.

 

Het aller ergste vind ik nog dat het leven gewoon door gaat.  En ja ik weet wel dat dat ook niet anders kan. Maar als ik heel eerlijk mag zijn ben ik alle clichés en goed bedoelde adviezen behoorlijk beu. ‘Toch fijn he dat je nu werk hebt, heb je wat afleiding en hou vast’. Flikker toch op. Weet je wat ik wil? Ik wil in bed kruipen onder de dekens en janken tot er niks meer komt. Vervolgens wil ik slapen heel lang slapen tot dat ik me weer een beetje mens begin te voelen.

Nee nu hoef je me echt niet te vertellen dat het niet helpt en dat papa dat ook niet gewild zou hebben. Dat weet ik zelf ook echt wel , je ziet het me toch ook niet doen of wel? Maar dingen die je verstandelijk weet en dingen die je voelt zijn heel verschillend. Ik weet dat het allemaal heel lief bedoeld is , maar het is die pijn en dat verdriet waardoor ik negen van de tien keer denk; Makkelijk lullen.

 

Ik snap dat het voor veel mensen na de crematie van papa een soort van afgesloten is.  Daar heb je hem weer ‘life goes on’ . Maar neem maar van mij aan voor ons gaat het leven niet door. Niet het leven zoals we dat kenden. We moeten een soort van nieuw leven creëren.  Een leven waarin het een plek krijgt dat papa er niet meer is.

 

Dat kost tijd, heel veel tijd. Dus bij voorbaat mijn excuses voor mijn slechte buien.  Het niet meteen reageren op berichtjes. Ja soms zal ik wel eens een afspraak afzeggen omdat ik even alleen wil zijn….

 

Don’t know, don’t judge

Breekpunt

Vanmorgen om 10 uur was ik weer in het ziekenhuis bij onze ‘huis oncoloog’ dit keer niet voor papa, want hij doet niet meer aan dokters bezoeken, helemaal klaar mee. Nee ditmaal zat ik daar als ondersteuning voor mijn ‘boze’ (zoals ze zichzelf altijd gekscherend noemt) stiefmoeder. Het was namelijk de dag dat we de uitslag van de onderzoeken die ze onlangs had gehad kregen.

 

Helaas bleek de onderzochte plek wederom actief ziektebeeld te vertonen. We keken elkaar aan en eigenlijk wisten we allebei even niks te zeggen. Tuurlijk houd je als kankerpatiënt en als naasten van altijd rekening met het feit dat het weer foute boel kan zijn. Maar eigenlijk hadden wij wel besloten dat het gewoon goed moest zijn omdat er in 1 gezin gewoonweg niet zoveel pech kan zijn.

 

Als je ons verhaal van de afgelopen jaren aan een vreemde zou vertellen zou hij of zij je niet eens geloven. Het is ook echt te bizar voor woorden en je vraagt je dan ook af wanneer het genoeg is.

 

We liepen samen naar buiten en zoals ze is, ging de knop al weer om en ze had bij wijze van spreken haar gevechtskleding al weer aan. “En weer over tot de orde van de dag” waren haar woorden. Gewoon weer die molen in met het vertrouwen dat we het weer onder controle krijgen.

 

We besloten om nog even samen wat te gaan drinken, want naar huis gaan om dit nieuws te gaan vertellen aan je doodzieke man die aan het vechten is voor elke dag dat hij nog hier mag zijn is ook niet iets waar je naar uit kijkt dus nog maar heel even uitstellen.

 

Eenmaal op het terras vroegen wij ons af wanneer wij breken. Hoeveel kun je als mens hebben. Tuurlijk zijn er de afgelopen jaren en met name de laatste maanden heel wat tranen gevloeid en achter onze sterke maskers schuilt een hele hoop verdriet. En we weten ook dat we het ergste nog gaan krijgen. Maar we gaan ook gewoon door. De oncoloog heeft ons al vaker een compliment gegeven dat hij het zo geweldig vind hoe wij er mee om gaan. Dat is natuurlijk mooi dat hij dat zo zegt en hij heeft natuurlijk een hoop vergelijkingsmateriaal, maar wat moet je anders?

 

Zonder respectloos over te willen komen, er zijn genoeg mensen die bij een verstopte neus of een paar nachten slecht slapen al in zak en as zitten. Maar haalt dat iets uit? Heeft het zin om alles dan maar te laten vallen en in een hoekje te gaan zitten huilen? Naar mijn mening niet en het zorgt voor alleen maar meer ellende.

 

Over 2 weken begin ik aan mijn nieuwe baan. Heel dubbel natuurlijk. Ja ik heb zin om weer  verder te gaan en weer lekker aan het werk te gaan. Aan de andere kant weet ik ook dat het zwaar wordt, 40 uur werken en een zieke papa waar ik natuurlijk vaak bij wil zijn en hem en het gezin wil steunen. En hoe moet dat als hij dadelijk zo ver is en papa zijn ogen sluit. Je hebt natuurlijk nog geen krediet opgebouwd en hoe gaat zo’n bedrijf daar mee om.

 

Ja ik had er voor kunnen kiezen om me ziek te melden bij het UWV en het solliciteren nog een tijdje uit te stellen. Maar ik ben ook heel reëel, er moeten rekeningen betaald worden en ook als mijn lieve papa er niet meer is moeten wij allemaal door.

 

En ik ben hierin niet alleen, wij staan er allemaal zo in en ik denk dat dit er voor gaat zorgen dat we straks ondanks al het verdriet ook echt weer verder kunnen. Zowel samen als individueel. Want helpt het je verdriet straks als er stapels rekeningen liggen, de spanningen in je gezin zijn opgelopen en je zorgvuldig opgebouwde zaak bergafwaarts gaat? Nee het maakt alles alleen maar nog moeilijker als het al is.

 

Dus ben ik trots op ons. Trots op het feit dat we samen zo sterk zijn. En dan bedoel ik ook echt wij allemaal. Om te beginnen mijn lieve papa, die elke dag weer vecht voor een klein momentje van geluk. Mijn niet zo “boze” ;-) stiefmoeder die ondanks haar eigen tegenslagen ook gewoon doorgaat met de zaak draaiende houden en zorgen voor haar man en kinderen. Mijn kleine zusje die ondanks dat ze pas 10 is ook gewoon doorgaat, ze doet het goed op school, geniet nog van haar dansen en is een waar gitaar talent. Mijn iets minder kleine zus die gewoon haar gezin draaiende houd en ondanks alles al weer drie jaar gelukkig getrouwd is vandaag en daarnaast ook een enorme steun is voor ons allemaal. En dan mijn eigen lieve moeder die ondanks dat ze al 16 jaar niet meer met mijn vaders is, hem op afstand ook zoveel mogelijk steunt en ondanks haar eigen verdriet als een anker is voor mij en Lesley.

 

Ja we hebben ons verdriet! De tranen die al zijn gevloeid zijn ontelbaar. Ja we hebben slechte dagen dat we even geen zin hebben in de dagelijkse gang van zaken. Dat de was zich opstapelt, er geen zin is om te koken  of energie om te sporten. Er zijn dagen dat onze eigen problemen het grootst zijn in vergelijking met die van een ander en we ook niet zo goed in staat zijn de klaagzang van een ander aan te horen. Dan hebben we even een momentje van zelfmedelijden.

 

Maar laten we ons breken? Nee! We herpakken ons weer en de volgende dag proberen we het gewoon weer. Samen staan we sterk door de liefde voor elkaar en als er mensen zijn die dat bewezen hebben zijn wij dat wel!

 

 

 

 

 

 

 

LEEG

Ik weet niet waar ik beginnen moet, ik wil van me afschrijven maar weet niet wat dat precies is. Ja die olifant van 3000kilo die al maanden op mijn borst staat en er weigert er vanaf te stappen.

 

Het lijkt wel alsof ademen elke dag een beetje zwaarder wordt, alsof die olifant zich vol vreet met mijn emoties en elke dag een kilo of 100 aankomt. Als ik dan nog eens elke dag af zou vallen zou er nog een lichtpuntje zijn ;-)

 

Ik zou willen dat ik kon omschrijven  hoe ik me voel en hoe ik de dagen beleef. Het woord wat er in de buurt komt is LEEG. Niet alleen hoe ik me van binnen voel maar ook alles wat ik doe voelt leeg. Alles gebeurt op de automatische piloot. Zelfs als ik ergens om moet lachen voelt dit leeg aan en hoor ik in m’n hoofd een stemmetje dat roept dat er helemaal niks te lachen valt.

 

Stoer doen ben ik goed in geworden. Lekker op het terras zitten en een foto op facebook plaatsen met het onderschrift dat je van de kleine dingen moet genieten. Wat een bullshit denk ik dan, want echt genieten lukt me toch niet. Het is alsof ik mezelf iets wijs probeer te maken door te doen alsof het leven gewoon door gaat.

Maar voor mijn gevoel staat het leven al maanden stil. Ik sta op, wacht tot dat de dag voorbij is en ga naar bed. Als ik in mijn bed lig dan begint de ellende pas echt, de olifant gaat op zijn gemakje liggen waardoor hij nog zwaarder wordt en mijn hersenen houden niet op met ratelen waardoor het vaak pas 2 uur is wanneer ik eindelijk mijn ogen sluit. Hierdoor zou ik het liefst een gat in de dag slapen maar ik moet eruit, wil niet lui zijn. Want ja wel werkeloos, nee geen luie uitkeringstrekker.

 

Ik krijg zo vaak lieve berichtjes van vriendinnen dat ze vinden dat ik het zo goed doe, en dat ze me zo sterk vinden. Heel erg lief, maar ik ben alles behalve sterk. Mijn leven is op dit moment een grote puinhoop en ik zou oh zo graag die ontspoorde trein terug op de rails krijgen maar ik mis de kracht al probeer ik het elke dag opnieuw.  Dus sterk nee, verre van.

 

Het erge is dat voor mijn gevoel alles een zwart randje krijgt. Afgelopen week waren mijn beide zusjes Lesley en Dian jarig. Ja, het waren twee fijne feestelijke dagen maar ook moeilijk omdat het naar alle waarschijnlijkheid de laatste keer was dat papa er nog bij is geweest. De dansvoorstelling  gisterenavond van Dian was geweldig, wat deed ze het goed, maar ik voelde die olifant weer van het grote gemis van papa die er niet bij kon zijn.

 

Ik probeer te doen wat ik zelf zo vaak hard roep, genieten van alle fijne dingen die er nog wel zijn, lukken wil het alleen niet echt. Het voelt alsof ik in een vacuüm zit en alles om me heen vaag, verstomt en stil is.

 

Alleen heb ik me mijn hele leven nog nooit gevoelt, en ondanks dat ik weet dat ik niet alleen ben en de allerliefste vrienden en familie heb voel ik me voor het eerst in mijn leven alleen. Alleen in mijn eigen leegte, alleen in mijn verdriet, alleen in mijn zijn.

Nou ja samen met mijn olifant dan……..

 

Job hunting versus online daten.

Vandaag werd ik gebeld door de recruiter van een recruitmentbureau waar ik sta ingeschreven. Of ik maandag tijd had om op sollicitatie te gaan voor de vacature waar ze me vorige week voor gebeld had. Helemaal blij er zit beweging in de jacht naar een nieuwe baan.

Ook kreeg ik vandaag een appje van een vriend, hoe het met de banenjacht ging ( positief) en hoe het met het daten was, of ik nog wat leuks heb ontmoet (twijfelachtig).

 

Later vandaag dacht ik hieraan terug en moest lachen dat die twee vragen in een appje voorbij kwamen.  Het zit me mee zonder man en zonder baan haha.

Hoe meer ik over de twee dingen nadacht hoe meer overeenkomsten ik zie tussen de twee.

 

Voor mijn banenjacht staat mijn c.v. op elke vacaturesite die je je maar kunt voorstellen. En natuurlijk staan op deze c.v. mijn werkverleden, een korte omschrijving van mijn persoontje en referenties en een foto waarop ik er representatief, slim maar toch ook spontaan uit zie (want dat ben ik natuurlijk ook haha) En natuurlijk  heb ik de c.v. net dat beetje mooier  en interessanter gemaakt als dat het misschien in werkelijkheid is….ssssssstttt  niet verder vertellen ;-)

 

Nu wil ik niet zeggen dat ik ook op elke datingsite sta die er is haha helemaal niet zelfs, want mijn vertrouwen in online daten is nog minder als het vertrouwen in het vinden van een baan in crisistijd J

 

Maar een onlinedatingprofiel is natuurlijk wel een beetje te vergelijken met een opgepimpt c.v.

 

Natuurlijk zet je niet die ene dronken foto erop waarop je eruit ziet alsof je net ergens uit een douchputje gekropen bent. Nee je kiest voor die goed gelukte selfie toen je net van de kapper kwam en je make up nog flawless op je gezicht zit. Waar je op een c.v. meteen je verleden bloot geeft laat je dat op je dating profiel natuurlijk angstvallig achterwege. Maar ook je datingprofiel is natuurlijk net een beetje mooier en interessanter dan de werkelijkheid. Ja ik ben spontaan, sportief, hou van lekker eten bla bla bla bla. Nee ik zet er niet op dat ik soms een hele zondag op de bank kan liggen zonder te bewegen en überhaupt maar na te denken over persoonlijke verzorging. Of dat ik soms heeeel graag alleen wil zijn en mijn persoonlijke ruimte af en toe zo groot is als 10 voetbalvelden bij elkaar haha.

 

Hier houd de vergelijking niet op. Neem nou het eerste gesprek met wellicht een nieuwe werkgever. Je bereid je voor door wat onderzoek te doen naar de persoon waar je mee in gesprek gaat en het bedrijf waar je gaat solliciteren, je bedenkt dagen van te voren wat je aan doet en kijkt net even een extra keer in de spiegel want je wilt er op je best uit zien. Klinkt bekend? Ja natuurlijk want dit doe je ook voor een eerste date! Facebook, google (want tsja voor je het weet leg je het aan met een of andere nutty professor). Er word uren in de kast gekeken en de make up wordt met extra aandacht opgebracht.

 

En na de eerste ontmoeting is het natuurlijk de vraag of er een vervolg komt. Is er een klik van beide kanten en durven we een tweede ontmoeting aan? Want bij zowel een man als een nieuwe baan moet de ‘liefde’ natuurlijk van beide kanten komen. Soms kan het op papier nog zo’n goede match lijken, het kan ook een enorme deceptie zijn als het dan daadwerkelijk tot een ontmoeting komt. Zowel op het gebied van solliciteren als daten( believe me i’ve done the research haha).

 

Zelfs de proeftijd is een mooie vergelijking.  Als je net begonnen bent bij een nieuwe baan en mensen vragen naar je werk dan is het vaak, ik heb een nieuwe baan maar zit nog in de proeftijd. Ben je net aan het daten en iemand vraagt naar je liefdesleven dan is het , ik heb iemand leren kennen maar we zijn nog  “gewoon” aan het daten. Also known als de proeftijd in de relatie. Het enige verschil hierin is dat bij een baan de proeftijd standaard 2 maanden is en met een date dit nogal kan variëren.

 

Het gaat met vallen en opstaan, de jacht naar die perfecte baan en die perfecte man. De een begint met werken en veranderd nooit meer van baan of trouwt met de jeugdliefde. Ik doe er gewoon wat langer over. Noem het gedegen onderzoek naar wat er allemaal te koop is. En nee ze bestaan allebei niet de perfecte baan of perfecte man, dat weet ik wel. Maar er is vast ergens een baan die me op het lijf is geschreven waardoor ik die ene irritante collega of die extra reistijd voor lief neem.

En er loopt vast ergens een man rond die zo leuk is dat ik het kan accepteren dat hij enorm snurkt of een enorm ochtendhumeur heeft.

 

De jacht gaat gewoon verder want een ding is zeker…..het levert vaak grappige verhalen op.

 

En misschien door het realiseren dat het perfecte niet bestaat in het leven, zijn die baan en man die niet perfect zijn,  maar wel perfect voor mij,  dichterbij als dat ik denk.

Ode aan mijn vriendinnen

Zo nu eens even geen deprimerende blog van deze dame. Ondanks alle tegenslagen zijn er natuurlijk altijd nog dingen in je leven waar je dankbaar  voor bent en die het leven altijd weer een stukje mooier maken. In mijn geval zijn dat mijn lieve vriendinnen!

Ik heb natuurlijk altijd al geweten dat ik geweldige vriendinnen heb.  Maar de afgelopen maanden hebben ze toch wel bewezen dat ze er voor mij zijn in goede en in slechte tijden, door dik en dun (letterlijk en figuurlijk haha).

 

Vriendschap zit hem niet in grote gebaren. Nee het gaat om die kleine dingen waardoor je weet dat ze er voor je zijn.  Het feit dat er geen dag voorbij gaat, zonder  dat er door een van jullie een leuk appje mijn kant in geslingerd wordt. Of dat er weer een lieverd spontaan op zondag een potje voor je komt koken omdat ze anders bang is dat je niet goed voor jezelf zorgt. De ander vraagt of je lekker mee komt lunchen en dan wordt er weer heel wat afgekletst. Er worden dagjes naar de sauna gegaan om te ontspannen, lekker op het terras geluncht om bij te kletsen en natuurlijk lekker dansen in de kroeg, even los van de dagelijkse dingen, niet wetende hoe, waar en hoe laat de avond gaat eindigen. Geweldige momenten worden er gecreëerd die nooit worden vergeten.

 

Ik heb niet heel veel vrienden om me heen, maar die ik heb zijn me zo dierbaar dat ik niet kan omschrijven hoe gezegend  ik  ben met hun vriendschap. Het plezier wat we samen hebben en de tranen die worden gedeeld.  Deze meiden zorgen ervoor dat ik me geliefd voel en, iets om heel dankbaar voor te zijn.

 

Tuurlijk zijn er in de loop van de tijd vriendschappen stuk gelopen, of ze zijn op een lager pitje komen te staan.  En ja daar zitten ook lange vriendschappen bij, soms neem je bewust afscheid omdat het beter is voor beide en soms verwaterd een vriendschap. Het voelt als het stuklopen van een liefdesrelatie. Je bent verdrietig, boos, het niet weten waarom (of juist wel) maar uiteindelijk is er acceptatie en neem je ook de mooie dingen die de vriendschap ooit geboden heeft met je mee.

 

Sommige vriendschappen zijn bedoeld voor een bepaalde periode met een bepaald doel, deze komen in je leven om je iets te leren of duidelijk te maken en verdwijnen dan weer. Andere vriendschappen zijn er levenslang en sommige mensen komen in je leven op een manier die je zelf nooit had kunnen bedenken, dat ze voorbestemd lijken. En ik heb ook nog eens het geluk dat ik een beste vriendin met bloedband heb, mijn lieve zus!

 

Dus bij deze wil ik jullie allemaal bedanken, niet alleen voor het feit dat jullie mijn vriendinnen zijn, maar dat ik ook jullie vriendin mag zijn. Woorden zijn niet genoeg om jullie mijn dankbaarheid te tonen. Dus voel mijn dankbaarheid in de vele gezellige momenten die we samen delen en het feit dat ik er ook altijd voor jullie zal zijn!

 

Love you girls with all my heart!

Frustratie

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet snel klaag of zeur. Ik heb zelfs een enorme hekel aan mensen die zichzelf al bij een scheet die dwars zit erg zielig vinden.

Ik ben meer het type dat van de oplossingen is. Heb je ergens last van dan doe je er iets aan. Je kunt klagen tot je een ons weegt maar meestal lost dat de problemen niet op. Dus of je doet er iets aan of je accepteert het en hou je op met klagen.

 

Helaas voel ik me zelf de laatste tijd een enorme klaag vaak. Ik zit een beetje in de modus dat ik het gevoel heb dat er op dit moment gewoon niks goed kan gaan. Van dat gevoel wat dat me geeft raak ik weer enorm gefrustreerd waar ik weer geen gezelliger persoon van wordt.

 

Toen mij verteld werd dat mijn contract niet verlengd zou worden was dat even slikken, maar ik kon me daarna vrij snel weer bijeen rapen. Dat zou wel weer goed komen en er komt vast wel weer een leuke baan op mijn pad.

Vervolgens bleek papa zieker te zijn als dat we dachten, het feit dat ik hem moet gaan afgeven kan ik maar geen plek geven. Af en toe gebeurde er weer iets leuks waardoor ik dacht ja het is niet alleen maar ellende maar het is wel gebleken dat ook die dingen weer van voorbijgaande aard zijn. Waardoor ik weer in die negatieve spiraal kom.

 

Door de ziekte van papa lijk ik alles veel zwaarder op te nemen. Het geen werk hebben lijkt nu ineens veel moeilijker, en een (wederom) mislukte date voelt als een persoonlijk falen. Ineens kunnen de kleinste dingen mij irriteren en lijkt alles te veel.

Als de site werk.nl vastloopt en ik niet kan doen wat ik moet doen voor het UWV ben ik meteen niet te genieten (en geloof me die site loopt VAAK vast). De afvoer van mijn vaatwasser zit verstopt en ik kan wel janken. De lamp van de badkamer gaat stuk en denk meteen, GDV ook dat nog, alsof dat het einde van de wereld is, maar laten we eerlijk zijn het is maar een lamp!

 

Ik loop constant met het gevoel rond dat alles op dit moment uit elkaar valt en ik met geen mogelijkheid kan bedenken hoe ik er weer een geheel van kan maken, leef van dag tot dag. Ben totaal het overzicht kwijt. De hele dag spoken er alleen maar negatieve gedachten door mijn hoofd en ik weet niet hoe ze te stoppen.

Zoveel mensen die zeggen ‘kop op’ ‘positief blijven’ ‘geniet nog zoveel mogelijk’ ik weet dat het allemaal super goed en lief  bedoeld is maar oh wat zou ik af en toe graag SCHREEUWEN dat ik dat soms gewoon even niet meer kan. Maar ik doe het niet want he, er zijn nog altijd mensen op de wereld die het slechter hebben en het is goed bedoeld, dus ik knik, lach en zeg; dat zal ik zeker doen!

 

Ik kwam laatst de uitspraak tegen “sometimes the things we can’t change end up changing us” en zo voelt het voor mij nu. Maar laat ik nu helemaal niet willen veranderen! Ik ben gewoon niet dat meisje dat bij de pakkeneer gaat zitten, alleen maar negatief is en klaagt.  Mijn oude zelf was prima ( tenminste dat vind ik zelf ;)) positief en nuchter ingesteld, van aanpakken weten en doorgaan zonder te klagen.  Nee ik weiger te veranderen en mezelf te verliezen.  Ik zou het heel erg vinden als ik zou veranderen in een persoon die hulpeloos op de bank gaat zitten en er niks meer van probeert te maken en waar uiteindelijk geen positief woord meer uit komt.

 

Dus elke dag sta ik met de intentie op om er weer een goede dag van te maken. Genieten van de dingen die wel goed gaan. Zoals mijn lieve vriendinnen, mijn lieve familie, mijn geweldige hondje en de pride&joy of my life mijn allerliefste nichtje Jaidey. Want voor haar wil ik die te gekke (en dan kunnen we gekke best letterlijk nemen haha),vrolijke, positieve tante blijven.

 

 

 

Hoe??

Daar ik zit ik dan op een koude badkamervloer en zie een artikel in de linda staan over een fotograaf die zijn vrouw heeft verloren aan kanker.

Ik wil het lezen maar ik kan het niet en begin heel hard te huilen. Ik kan het niet want het komt te dichtbij. Het besef dat ook ik iemand ga verliezen aan deze verschrikkelijke kut (excuse my language) ziekte komt ineens snoeihard binnen. Ik moet mijn lieve papa gaan afgeven en ik weet niet hoe!

Na al twee jaar met verschrikkelijke pech, in 2009 kreeg papa een zwaar motorongeluk en in 2010 een hartinfarct, kwam in 2011 de diagnose darmkanker.

Bij het woord kanker gaan natuurlijk al alle haren in je nek overeind staan en je eerste gedachte zijn meteen de ergste maar op het eerste gezicht leek het de beginfase en dachten de doctoren het door het verwijderen van een stuk darm waar de tumor zat het goed te kunnen behandelen. Pfieuw opluchting!

Helaas, bij de ingreep bleek dat de tumor al door de darmwand was geperforeerd en het buikvlies heeft geraakt, wat betekend dat er al uitzaaiingen waren. Even zakt de moed weer in onze schoenen. Onderzoeken en bezoekjes aan specialisten volgen en er wordt besloten tot een hele heftige ingreep. Een HIPEC operatie. De specialist dokter de Hingh in het Catherina ziekenhuis is de man die het moet gaan doen. Hij zal papa van binnen helemaal controleren en alle slechte plekken verwijderen om af te sluiten met een verwarmde chemo die alles kapot moet maken. Papa zal ongeveer licht geven in het donker na deze behandeling van alle chemicaliën, maar he als het werkt dan werkt het.

We besluiten de operatie te plannen na de bruiloft van mijn lieve zus lesley en mijn geweldige schoonbroer berry. Die paar weken maken niets uit in het proces en dan kan papa er nog in “goede” gezondheid bij zijn en genieten van deze dag. En wat een mooie dag was het!

De dag van de operatie. Ik denk dat ik nog nooit zo zenuwachtig was geweest. Wat een hel. De avond ervoor afscheid genomen van papa en dan loop je zijn kamer uit niet wetende hoe en of je hem weer ziet. Heel onwerkelijk.

Na een hele dag vol zenuwen het verlossende telefoontje. Alles is goed gegaan en ik mag bij hem.

Op de IC lijkt het wel een kerncentrale iedereen loopt in rare pakken en wij mogen papa geen kus geven i.v.m. met de giftige stoffen. Gekscherend noem ik hem fukushima en hij kan er al weer om lachen een goed teken!

 

Na de operatie volgt een verschrikkelijke chemotherapie van 8 kuren. Door de heftige bijwerkingen worden het er uiteindelijk 6. Wat een hele prestatie is, wat een kracht heeft mijn vader! En ik ben trots dat hij zoveel vechtlust heeft.

 

Na de chemo volgt goed bericht! Alle behandelingen hebben zijn werk gedaan en papa is weer schoon. We gaan vol goede moed de toekomst tegemoet.

 

BAM februari 2013, papa weer op controle geweest en wat blijkt de kanker is terug. Veel te snel al weer en deze keer krijgen we meteen het bericht dat alles wat ze er nu aan zullen doen levensverlengend zal zijn maar niet meer reddend. Een bericht die de grond onder onze voeten wegslaat en even staat de wereld stil. Dit kan niet waar zijn………..

 

Na dit bericht te hebben verwerkt gaan we er weer met zijn allen tegen aan. Papa voelt zich goed en laat zich niet klein krijgen. Positief en nuchter als hij is meld hij ons dat hij van plan is om nog minstens 10 jaar mee te gaan tegen alle statistieken in. Want behalve positief en nuchter is hij ook stront eigenwijs….familie trekje;)

 

De artsen vertellen ons dat het een kanker is die zich langzaam ontwikkeld en we dus nog tijd hebben. Ze zullen gaan behandelen als papa klachten krijgt en tot die tijd blijft hij regelmatig naar controles gaan zodat ze het allemaal prima kunnen volgen.

 

Zo leven we verder en verdwijnt de kanker eigenlijk naar de achtergrond. Tuurlijk zit het in ons achterhoofd en komt het zo nu en dan ter sprake maar het leven gaat ook verder. En zo lang papa zich goed voelt doen wij dat ook en praten we ook over de toekomst alsof de kanker geen kans maakt.

 

Tot afgelopen december…de uitslagen waren niet goed. De kanker heeft vat gekregen op de nieren en het buikvlies. Het is ziekenhuis in ziekenhuis uit en boven op alles blijkt papa er een hernia bij gekregen te hebben. Het advies is chemotherapie. En niet zomaar een, nee een hele heftige. Maar voordat hiermee begonnen kan worden moeten ze papa eerst een beetje opzien te lappen. Dus de nieren moeten weer gaan functioneren en de pijn van zijn hernia moet enigszins onder controle gekregen worden.

 

Gelukkig krijgen ze de nierfunctie aan de praat maar helaas wil dat met de hernia niet lukken. Dus gaat papa aan de morfine om toch een beetje verlichting te krijgen.

 

Afgelopen woensdag 14 Januari begint papa aan de chemo. En wat een hel is dat. We moeten met lede ogen en pijn in ons hart toe kijken hoe hij lijd. Want dat is het, lijden en niet zo’n beetje ook. Waanbeelden, depressie en doodziek zijn…..waar hij op woensdagavond nog zegt dat het gewoon 4 maanden bikkelen wordt is er op vrijdag niks meer over van de strijdlust. Ik ken mijn vader als een positieve sterke man. Altijd doorgaan en vechten. Dat daar nu niks meer van over is doet pijn en wij staan aan de zijlijn toe te kijken en kunnen niks doen. Als je het zelf niet hebt meegemaakt kun je niet weten hoe het voelt om iemand waar je zo intens veel van houd zo ziet wegkwijnen want dat is het gewoon. Je zou zo graag de pijn over willen nemen of iets doen wat het kan verzachten maar dat kan gewoon niet. Het is gewoon onmenselijk wat hij moet doormaken en je gunt het je ergste vijand nog niet.

 

Door de snelheid waarmee de ziekte zich de afgelopen twee maanden heeft ontwikkeld wordt het pijnlijk duidelijk wat een verschrikkelijke ziekte het is. Ook komt er ineens een keihard besef dat papa niet het eeuwige leven heeft. Dat de engeltjes nu echt op zijn en dat er een tijd komt dat we afscheid moeten gaan nemen van hem.

 

Maar hoe? Hoe kun je afscheid nemen van iemand die jou het leven heeft gegeven? Er al 30 jaar lang voor je is? Ik ben altijd een papa’s kindje geweest. Ik lijk enorm op hem. We hebben een eigen manier van communiceren. Ik vraag me wel eens af wat buitenstaanders denken als ze ons samen zien en gesprekken horen hebben. Onze humor wordt namelijk niet altijd begrepen of gewaardeerd haha. We hebben de zelfde normen en waarden, familie staat bij ons voorop. We hebben allebei een passie voor lekker eten en kunnen daar intens van genieten en over praten. Al meer dan 20 jaar gaan we samen naar PSV en we weten dan ook in onze eigen taal prima kritiek te leveren (althans dat vinden we zelf want we hebben altijd gelijk nog zo’n familie trekje ) Hij is mijn klankbord. En ondanks dat hij vast wel meerdere malen gedacht zal hebben dat ik de verkeerde keuzes maakte hij heeft me altijd laten doen. Hij is er voor advies, maar zal zich nooit opdringen. Hoe moet dat straks als hij er niet meer is?

 

Dus ik vraag het nogmaals hoe? Hoe kan ik ooit accepteren dat er een tijd komt dat ik niet zomaar even kan bellen voor advies, dat ik straks in het stadion zit zonder papa die naast met de scheidsrechter weer voor 5 centen mee geeft, hoe kan ik ooit nog in een restaurant zitten en genieten van de mooiste gerechten zonder dat ik de foto’s hiervan naar hem kan doorsturen of dat we samen kunnen genieten van toast met ganzenlever terwijl de rest naar ons zitten te kijken of we gek zijn. Hoe doe je dat, afscheid nemen van iemand waarin je jezelf terug vind? Moet ik dan afscheid nemen van een stuk van mezelf?

 

Het enige wat er door mijn hoofd speelt is hoe, en ik heb het antwoord niet………………….